14 Şubat Sevgililer Düğümü

14/2/2008 · Kategori: Yazilar

14 Şubat sevgililer düğümü

 

Bugüne kadar binlerce kontrol edilemez gidişlere tanık oldum.

Ben gittim, sen gittin, sizler gittiniz...

Öylesine alıştımki ayrılık kokan cümlelere,

Gelişleri okuyamaz ve hatta tarif edemez oldum.

Gözlerim mesela, gün ışığında çok zorlanıyor artık, kızarıveriyor;

ağlıyorum sanma sakın sadece toz kaçıyor(!).

Burnum mesela, artık sadece kötü kokuları alıyor,

ama iyi neydi hatırlamadığım için kötünün de bi zararı olmuyor bünyeme.

 

Yalnızlık tek silahım oluyor,

züğürt ağanın belindeki altı patlar kıyamet misali...

ne onsuz dolaşabiliyorum, ne de tek kurşun da olsa atmaya cesaret edebiliyorum.

 

            Suskunluk, yürüdüğüm en şen yol oluyor, davullar zurnalar çalıyor,

Ses dışardan barak duyulurken, içimde halaylar çekiliyor.

 

            Mutluyum kendi içimde, ya kimse bilmiyor.

            Hoş olaki mutsuzum, bu seferde mutluyum sanılıyor.

 

Ben bir garip abdal kendi tekerleğime çizmişim Dünyayı dönüyoruz beraber,

Derken Azrail anlaşmayı bozup seni sokuyor hayatıma...

 

            Allah’ın emrisin kabul etmemek olur mu hiç?

            Olmaz, olmaz ya bi sorsam sana neden ve ne için geldin diye

Nedensizce geldim, nedensizce gitmek için  demeyecek misin?

 

Bak saçma sapan satırları diziyorum şimdi sana sırf bu görülmeyesice gelişlerin yüzünden...

 

            Sende söyle, bilmiyor musun aşkın bu olmadığını ?..

 

Masumiyetin dünyada tüketilen ilk meyve olduğunu

ve cahil benin yıllardır onu aradığını sende bilmiyor musun?

 

Bugün 14 Şubat, sende çok severdin, bu sene sen yoksun,

Sen dediğim bir tek kelleye değil günah, hepiniz ey bedende ırzı bozuk yaşanlar ey günahkar eski sevdalar... sevdalılar.

 

            Yalnızım bu 14 Şubat, hepinizden uzakta, prensesin yürüdüğü o masum yolun sonunda çirkin kurbağayım  prensesine hak edilmiş prens olmaya bi heves yeşillenen...

 

            Belki sonsuza dek hikaye kalacak amacım, hevesim ve yıllarca onu bulmaya hasretim; belki de bir güzel son olacak gerçekleşen rüyam efsaneleşecek öykümüze.

 

            Yalnızım bu 14 Şubat, ama yerde, gökte ve içimde bi Rabb ki o en sevgili olan işte o ki manevi yalnızlığı imkansız kılar ruhumda, işte o sevgiliden tek dileğim bu gece, gözlerimin güneşe alıştığı, burnumun güzel şeyleride koklayabildiği vakitte masalımdaki prensesi bana getirsin...

 

 

Yorum (3) Yorum yaz!

« Önceki :: Sonraki »

Son Yazılarım

Kategorilerim

Arkadaşlarım

Bağlantılarım